یک دوست

با سلام. از انصراف اقای خاتمی نمی دونم خوشحال باشم یا ناراحت از طرفی خوشحالم چون به اقای خاتمی احترام خاصی قائلم نمی خواستم با شکست سنگینی که در برابر اقای احمدی نزاد  متحمل میشد. از نظر سیاسی برایش یک فاجعه باشد. اقای خاتمی این را خبلی زود درک کرد. وبا یک بهانه اخلاقی سر وته انصراف را هم اورد. خاتمی مردی بود که می دید روی اب دارد خانه میسازد. اویارنش را می شناخت یارانی که همه اهل کوفه بودند. والبته گرگ صفت .اگر اقای خاتمی سر بر می گرداندیاران   اصلاح طلبش اورا تکه تکه می کردند . انان می خواستند به اسم خاتمی به اهداف خود برسند. اشی بس شور به قول سمیه تو حبد لو برایش پخته بودند. شکست خاتمی حتی قبل از امدنش پیدا بود . ابنها کسانی نبودند که بتوانند با اقای احمدی نزاد  رقابت کنند. از طرف دیگر دوست داشتم بماند. بودنش نشان می داد که اصلاح طلبان چیزی در چنته ندارند وملت ایران انان را واصلاحات امریکایی را بهایی نمی دهند. حتی اقای موسوی که کلا اصلاحات  امریکایی را قبول ندارد. هم در برابر رئیس جمهور فعلی شانسی ندارد . چیزی جز شکست در انتظار او نیست. هر چند اقای موسوی مرد بزرگی است اما در زمان کنونی تنها احمدی نزاد می تواند سکان دار  هدایت کشور باشد ولا غیر. تاریخ این را نشان خواهد داداو مردی است که می تواند رئیس جمهور مادام العمر ایران باشد. در این برهه از تاریخ که دشمنان برای کشور دندان تیز کرده اند مردی از جنس نور می تواند بر دشمنان این سرزمین غلبه کند.