نویسنده :
یک دوست - ساعت ٢:۳٢ ب.ظ روز جمعه ۳ آبان ۱۳۸٧
سلام خدمت هم کلاسی سابق از لطف شما متشکرم من به ندرت جواب کامنتها را می نویسم. البته دوستی من وخانم تو حید لو از جنس دیگری است.سعادت و یا خدای ناکرده شقاوت او برای من مهم است. اگر برای من شخص ایشان مهم نبود حتی نوشته هایش را نیز نمی خواندم.چه برسد برای نقد ان.شاید کلام من تند باشد.اما هر گز جز خوبی برای ایشان ارزویی ندارم.در باره امار نوشته بودید(خودتان هم احتمالا به استناد سخنرانی های برخی و یا خبرهای نقل شده در برخی رسانه های مل) خیر من برای پیشرفت های علمی هر گز به امارهای ارائه شده از رسانه ها یا حتی مر کز امار استناد نکردم. بلکه به تعداد مقاله های منتشر شده در محافل علمی جهان .امار ارائه شده توسط سازمانهای علمی پروهشی مراکز بین المللی. که همگی اذعان به پیشزفتهای چشمگیر ایران دارند. از نظر تولید علم ما در دنیا نسبت به گذشته پیشرفتهای زیادی کردیم که هر گز با قبل قابل مقایسه نیست بی انصافی است که دستاوردهای دانشمندان ایران زمین را نادیده بگیریم و همیشه احساس حقارت کنیم .این همان چیزی است که دشمنان ایران بزرگ خواهان ان هستند. شمادستمال کاغذی را مثال زدید خیلی جالب است. نمی دانم چگونه فکر می کنید.این همان چیزی است که جامعه شناسان باید روی ان کار کنند وقتی اینگونه به ما القا می کنند. که جنس خارجی بهتر است. واجناس ایرانی به دوبی رفته ودر انجا مارک کره می خورند واز طرق عراق دوباره به ایران وارد می شوند به عنوان کالای خارجی باید هم شما کاغذ دستمال تو لید ایران را برای فروش بهتر خارجی معرفی کنید. این مشکل از دانشمندان علوم انسانی ماست که به جای تولید علم همانند دانشمند علوم تجربی> فقط مصرف کنند ه چشم و گوش بسته ای بیش نیستند. که خیلی هم ادعا دارند . بارها به همین خانم تو حید لو عرض کردم که کاش به جای تکرار طوطی وار نوشته های دیگران خودتان بتوانید صاحب نظر شوید. در جامعه کنونی جز معدوی صاحب نظر نیستند . جامعه شناسی یکی از مهمترین شاخه های علوم انسانی است. مصیبت اینجاست. کسانی که خود را جامعه شناس می دانند از شناخت اولیه جامعه ایرانی عاجزند.چه برسد نسخه ای برای پیشرفت این جامعه در دست داشته باشند . دانشمندان جامعه شناس با ید فرا جناحی بیندیشند. دیدی مافوق دید افراد عادی داشته باشند. اما خود شاهدید چقدر از این مقوله بیگانه هستند. هیچکس منکر کمبودها نیست اما تلاشهای زیادی هم انجام شده است. ندیدن انها وهمیشه قسمت خالی لیوان را دیدن ودیگران را برتر شمردن و اینگونه القا کردن که ما نمی توانیم ایا سزاوار یک ایرانی ازاده است . در باره انگ زدن گفته بودید. حق با شما است نباید به کسی تهمت زد انگ زد. اما وقتی شخصی اشکارا و با تمام وجود همه دستاوردهای کشورش را زیر سوال می برد. خود را صاحب اندیشه می نامد وکلامش تکرار حرفهای دشمنان قسم خورده ایران است. شما چگونه با او برخورد می کنید
نظرات ()