یک دوست

با سلام.سرنوشت ساز ترین لحظه  زندگی  روزانه به اعتقاد من  زمانی است که ادمی عملکرد خود را هر روز محاسبه می کند در کار های خود شک می کند ومی گوید که میتوانستم بهتر از این هم باشم درست در همین لحظه هاست که ادمی بزرگ می شود ،رشد می کند و به بلوغ می رسد. درست است که همه ما در زندگی نقشی را بازی می کنیم اما چه بهتر که خودمان ان نقش را انتخاب کنیم .شاید عده ای  با عقیده برتراند راسل که  می گوید محکم ترین و تعصب امیز ترین عقاید ما انهایی هستند که کمترین دلایل برای صحتشان در دست است... موافق باشند اما همیشه این نظر درست نیست.مدت هاست که یاد گرفته ایم درک کنیم...حرف های ادم ها را گوش کنیم. به دنیاهایشان نزدیک شویم.لمس کنیم. و با سکوت ان ها را نظاره کنیم.چون ان ها به دلیل انسان بودنشان محترمند...و باید مورد احترام قرار بگیرند.
یاد گرفته ایم که توقعی نداشته باشیم.اگردرک می کنیم قرار نیست دیگران هم مارا درک کنند.شاید انها هم درک می کنند اما به سبک خودشان...
یاد گرفته ایم همه چیز را همان گونه که هست دوست بداریم...با همه زیبایی ها و زشتی هایش..
به قول سهراب:«پرده را برداریم...بگذاریم که احساس هوایی بخورد»گاهی  نقشی را بعهده می گیریم که در توان ما نیست اما با دروغ سعی می کنیم در دیگران این باور را ایجاد کنیم که ما می توانیم ایا بهتر نیست از اول نقش خودمانرا بازی کنیم.به دو شیوه می توان دروغ گفت:

۱.می توان حرف هایی از خود ساخت.

۲. همچنین می توان حقیقت را با صدایی ارام ، با خونسردی،

مثل حرفی بین حرفهای دیگر،حرفهای کم اهمیت، بیان کرد.

باور من این است که  در ما انسانها داشتن طول عمر زیاد مهم نیست بلکه عرض عمر ادمها ارزش مند است شخصی 80 سال عمر می کند دکترا می گیرد ثروت جمع می کند وبه قول خودش زندگی می کند اما عرض عمرش  شاید به اندازه 10 سال هم نباشد برعکس کسانی هستند طول عمرشان کم است اما عرض عمرشان ونقشهایی که در ان به عهده گرفتن مهم است مثل  حضرت فاطمه (س) که طول عمرشان کم بود اما   برترین بانوی کل هستی بود چرا چون  عمر شان پر برکت بود ونقش خودشان را  به بهترین شکل انجام دادن ما چی عرض عمر مان چقدر است ؟ایا نقشی را که به عنوان یک انسان درست بازی می کنیم ؟یا چون حقیقت را ندیدیم ره افسانه زدیم. به قول خیام عمرت تا کی به خود پرستی گذرد
یا در پی نیستی و هستی گذرد ..امیدوارم خانم تو حید لو این حرف را از صمیم قلب گفته باشند(از دیشب به آن فکر می کنم. به تعویض نقش ها. به نقش هایی که هر کداممان در زندگی بازی کرده ایم و نقش هایی که عوض شده است. و چقدر فراموش کرده ایم که چه نقش هایی داشتیم. و چقدر نقشهایی که داشتیم خواستنی بود و چقدر اضطراب داشت. و چقدر نقش ها که عوض شدند همه چیز عوض شد! و چقدر ما فراموشکاریم! )